ZBIGNIEW JĄDER

• ur. 23.10.1943

Zbigniew Jąder trafił na żużlowy tor w 1963 roku. Żużlowego rzemiosła uczył się od najlepszych, jednym z jego idoli u progu kariery był Henryk Żyto. Jąder swoje pierwsze sukcesy zanotował jako młodzieżowiec. Przez wiele lat był jednym z filarów ligowej drużyny. Zapisał piękną kartę w historii leszczyńskiego żużla – jako zawodnik i trener.

Żużlowiec pochodzący z Klonówca błysnął talentem na arenie krajowej już jako junior, wygrywając Młodzieżowe Indywidualne Mistrzostwa Polski w 1967 r. w Bydgoszczy. Rok później ponownie stanął na podium MIMP, tym razem w Lesznie. Przed własną publicznością zajął drugie miejsce, przegrywając tylko z klubowym kolegą, Zdzisławem Dobruckim.

Jąder reprezentował Unię w latach 1963 – 1976. Wielokrotnie występował w reprezentacji Polski. Podczas meczów międzypaństwowych miał okazję mierzyć się z najlepszymi na świecie. W kraju triumfował w prestiżowych turniejach, które w tamtych czasach cieszyły się dużym zainteresowaniem kibiców. W 1974 roku wygrał Memoriał Alfreda Smoczyka. Jąder na podium Memoriału Smoczyka stanął jeszcze trzy razy – 1968 (2 miejsce), 1971 r. (3), 1973 r. (3). Był finalistą Indywidualnych Mistrzostw Polski. Brał udział w pamiętnych barażach Unii Leszno z Włókniarzem Częstochowa, gdy zwycięzcę wyłonił dopiero trzeci mecz rozegrany na neutralnym torze – w Opolu.

Zbigniew Jąder z Unii Leszno trafił do Stali Rzeszów. Barwy klubu znad Wisłoka reprezentował w latach 1977 – 1980. Leszczynianin po zakończeniu żużlowej kariery rozpoczął pracę trenerską. Był szkoleniowcem Unii Leszno, Startu Gniezno, Kolejarza Rawicz, ZKŻ Zielona Góra i PSŻ Poznań. Zbigniew Jądera wspierał swoich synów, którzy – podobnie jak On w młodości – wybrali sport żużlowy. Paweł był żużlowcem, Piotr – sędzią żużlowym.

Czy wiecie, że…