MARIUSZ OKONIEWSKI

• ur. 10.02.1956
• zm. 10.02.2006

Mariusz Okoniewski był jednym z najbardziej utalentowanych polskich żużlowców lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Słynął z doskonałych startów, imponował refleksem i pięknym stylem jazdy. Przez wiele sezonów należał do czołówki krajowego speedwaya. Był zawodnikiem cenionym zarówno przez kibiców, jak i środowisko żużlowe, a jego nazwisko na trwałe zapisało się w historii polskiego sportu motorowego.

Karierę sportową rozpoczął w 1973 roku, szybko pokazując duży talent i naturalne wyczucie motocykla. Już od pierwszych sezonów wyróżniał się dynamiką jazdy, skutecznymi startami oraz nieustępliwością na dystansie. Przez cała karierę (1973-1988) był związany z leszczyńska Unią.  Dzięki ciężkiej pracy szybko awansował do grona czołowych zawodników polskiej ligi.

W barwach macierzystego klubu zdobył aż dwanaście medali drużynowych mistrzostw Polski, w tym pięć tytułów mistrzowskich (1979, 1980, 1984, 1987, 1988). Błyszczał nie tylko w lidze. W 1979 roku został młodzieżowym mistrzem Polski. Był finalista Indywidualnych Mistrzostw Polski w 1978 r. i 1981 r. Stanął na podium ,,Złotego Kasku” i ,,Srebrnego Kasku”. Wielokrotnie reprezentował Polskę na arenie międzynarodowej. Startował w finale Mistrzostw Europy Juniorów w 1977 r., zajmując 8 miejsce.

,,Okoń”, bo tak nazywali go kibice, był zawodnikiem niezwykle skutecznym na własnym torze, ale równie groźnym na wyjazdach. Po zakończeniu kariery pozostał w środowisku żużlowym, poświęcając się szkoleniu młodzieży. Prowadził karierę żużlową swojego syna. Rafał Okoniewski pod czujnym okiem taty, osiągnął wiele sukcesów krajowych i międzynarodowych.

Czy wiesz, że…

Mariusz Okoniewski reprezentował Unię Leszno w 214 meczach ligowych i 945 biegach, zdobywając 2087 punktów (w tym 129 bonusów).

Złoty medal Młodzieżowych indywidualnych Mistrzostw Polski zdobył na torze w Lesznie. Razem z nim na podium stanęli Marek Towalski (srebrny medal) i Roman Jankowski (brązowy medal),

W 1976 r. wygrał ,,Srebrny Kask” (dwie rundy), wyprzedzając Romana Jankowskiego i Andrzeja Huszczę. Rok później, Okoniewski stanął na drugim stopniu podium, przegrywając tylko z A. Huszczą.