HENRYK ŻYTO

• ur. 01.11.1936
• zm. 07.03.2018

Henryk Żyto był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli polskiego sportu żużlowego – zarówno jako zawodnik, jak i trener. Pochodził z Ponieca i swoje pierwsze żużlowe kroki stawiał w Lesznie. Barw leszczyńskiej Unii bronił przez 10 sezonów (1953-1963), następnie przeniósł się do Wybrzeża Gdańsk.

Żyto był reprezentantem Polski i z drużyną narodową osiągnął duże sukcesy. W 1961 roku zdobył z drużyną narodową mistrzostwo świata (Wrocław). Dwukrotnie startował w finałach indywidualnych mistrzostw świata (1960 i 1962 w Londynie). Na arenie krajowej wywalczył aż pięć medali drużynowych mistrzostw Polski. Wicemistrzostwo kraju świętował z Wybrzeżem Gdańsk w 1967 i 1978 r. Trzykrotnie stawał na trzecim stopniu podium DMP (1958, 1962, 1965).

Wychowanek Unii Leszno był trzykrotnym medalistą Indywidualnych Mistrzostw Polski. Złoty medal IMP wywalczył w 1963 roku na torze w Rybniku. Rok wcześniej został wicemistrzem kraju podczas zawodów finałowych IMP w Rzeszowie. Po brązowy medal sięgnął w 1961 r. również w grodzie nad Wisłokiem.

Żyto sześciokrotnie triumfował w zawodach o Memoriał Alfreda Smoczyka w Lesznie. Wygrywając w latach 1957-1959 oraz 1962 – 1964 dwukrotnie zdobył memoriałowy puchar przechodni na własność. Był pierwszym zawodnikiem, który trzy raz z rzędu sięgnął po trofeum i stał się jego posiadaczem. Ponadto miał na koncie wiele wygranych turniejów – Herbowy Łańcuch Ostrowa Wlkp. I Memoriał Zbigniewa Raniszewskiego w Bydgoszczy.

Jeszcze przed zakończeniem kariery sportowej zaczął łączyć obowiązki zawodnika i trenera. Był opiekunem reprezentacji Polski i Wybrzeża Gdańsk. Był nie tylko trenerem, ale także działaczem sportowym. Angażował się w rozwój struktur żużlowych w Polsce, współtworzył system szkolenia i przyczyniał się do podnoszenia poziomu organizacyjnego sportu żużlowego. Cieszył się ogromnym autorytetem w środowisku sportowym.

Czy wiesz, że…

Henryk Żyto startował w lidze angielskiej. W 1960 roku reprezentował barwy klubu Coventry Bees.

Karierę sportową zakończył w 1980 r. Za swoje zasługi został uhonorowany licznymi odznaczeniami państwowymi i sportowymi. Otrzymał m. in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł w 2018 roku. Został pochowany na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.